یکی از مراحل مهم در توسعه مدل های احتمالی ضمنی و مدلهای بهینه سازی بلندمدت بهره برداری از مخزن چگونگی ترکیب مجموعه ای بزرگ از جواب های بهینه برای ساخت قوانین بهره برداری است. در این تحقیق در ابتدا یک مدل بهینه سازی از نوع برنامه ریزی پویا(DP) برای بهره برداری بلندمدت از مخزن توسعه یافته است. سپس مسیرهای بهینه حاصل از مدل فوق به عنوان ورودی به سه نوع مدل استنباط قوانین بهره برداری شامل رگرسیون خطی چند متغیره، رگرسیون فازی و تحلیل آماری جریانهای خروجی بهینه استفاده شده اند. تخمین پارامترهای مدل رگرسیون فازی به حل یک مساله برنامه ریزی خطی منتهی می شود که تابع هدف آن حداقل کردن مجموع فازیت مدل است. این هدف با حداقل کردن بازه تغییرات ضرایب مدل رگرسیون فازی، تحت محدودیت قرار گرفتن مقادیر مشاهداتی از متغیر وابسته در درون بازه تغییرات مقادیر فازی پیش بینی شده توسط مدل، تامین می گردد. قوانین بهره برداری استنباط شده به سه روش فوق شبیه سازی شده و در سیستم مخزن سد دز مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفته اند. نتایج حاصل از مقایسه سه روش فوق نشان می دهد اگر چه قوانین بهره برداری منتج از رگرسیون خطی از نظر برازش به مقادیر حاصل از مدل بهینه سازی بر سایر روشها برتری دارد، لیکن در شبیه سازی، و خصوصا در مواقعی که قوانین بهره برداری در شرایط عدم قطعیت ناشی از کمبود اطلاعات آورد ورودی به مخزن ارزیابی شوند، مدل رگرسیون فازی عملکرد بهتری دارد. این مساله نشان می دهد در مواقعی که مجموعه داده های موجود از یک پدیده شامل تمامی جنبه های رفتاری آن پدیده که در واقعیت بروز میکنند نباشد، تلاش برای یافتن معادله ای که به بهترین شکل و با کمترین خطا مجموعه اطلاعات مذکور را نمایندگی کند، لزوما بهترین راه حل نیست. در مقابل بایستی در جستجوی رابطه ای بود که حساسیت آن در مواجهه با شرایطی که در مجموعه داده های موجود نمود نیافته اند، کمتر است.